TAŃCZĄCY Z WILKAMI
- To ostatni? - Nie wiem. Skończył się eter.
Ej ty! To ostatni ranny?
Boże, ale siekanina. Przynajmniej nie ma gangreny.
- Będzie, jak nie amputujemy. - Nie mogę piłować, oczy mi się zamykają.
Przepraszam.
Łyknijmy kawy, on może poczekać.
Scenografia
Muzyka
Zdjęcia
Scenariusz
Reżyseria
- To ludzie Tuckera? - Tak, sir.
Długo tu już tak tkwicie?
Znaleźliśmy ich dzisiaj, ale siedzą tu od dwóch dni.
To pan, poruczniku?
A to dranie...
Lepiej niech pan się schowa.
Chłopcy mają celne oko.
Niech pan się schowa.
Był pan w lazarecie?
Nic to nie dało.
Jak wygląda sytuacja?
Jak wygląda? Słuszne pytanie.
Można spytać majora, ale on nie wie, jest zajęty.
Rozmyśla czemu w kasynie oficerskim skończyły się lody.
No i jest jeszcze generał.
Przyjechał popatrzeć, ale okazało się, że nie ma na co.
To nie do końca prawda, wypuściliśmy balon,
ale zestrzelili go, ledwo wzniósł się nad ziemię.
Żadna strona nie atakuje, utknęliśmy w martwym punkcie.
Major patrzy na generała i myśli sobie "Trzeba coś zrobić."
Wie pan, co to znaczy.
Nie chcę iść na pierwszy ogień.
Są tak samo znużeni jak my, ale wszyscy wiedzą, że to twarde chłopaki.
Na razie na liście ofiar mamy tylko 3 dojne krowy.
Ale to się zmieni.
Ty sukinsynu...
Chłopcy mówią, że jak nie walczymy,
można by to załatwić partią pokera.
Ale byłby widok.
Gromada oberwańców na środku pola, rżnąca w karty.
Kto to jest?
- Jakiś samobójca. - Tucker!
Coś ty mu powiedział?
Nic takiego.
Wracaj!
Drugiej rundki nie przeżyjesz!
O to mi chodzi.
Przebacz mi, Boże.
Mam go.
- Nie obcinajcie mi stopy. - Leż, nic ci nie obetną.
Masz na to moje słowo.
Sprowadźcie ambulans.
Sprowadź ambulans i mojego chirurga!
Ten oficer jest sporo wart.
Życie jest niezmiernie dziwne.
Targnąwszy się na swoje życie, zdobyłem pozycję bohatera.
Podarowano mi Cisco, konia, na którym wtedy jechałem.
Gdy ozdrowiałem, mogłem sam wybrać sobie jednostkę.
Gdy dotarłem do Fort Hays, walki na wschodzie wciąż trwały.
Hays to wysepka ludzi i sprzętu na falującym morzu prerii.
- Gdzie znajdę majora Fambrougha? - Drzwi na końcu korytarza.
Porucznik John J. Dunbar.
- Porucznik Dunbar? - Tak jest.
Tak jest...
Pogromca Indian, co?
Słucham?
Przenieśli cię nad granicę. To tereny Indian.
Wnoszę z tego, że z nimi walczysz. Nie awansowali mnie za głupotę.
- Nie, sir. - Nie, sir...
Piszą tu, że zostałeś odznaczony.
- I zesłali cię tutaj? - Na moją prośbę.
- Doprawdy? Czemu? - Chciałem zobaczyć pogranicze.
- Chciałeś je obejrzeć? - Tak jest.
Nim odejdzie w zapomnienie.
Przysłali mi inteligenta.
Panie... rycerzu, wysyłam cię z rycerskim zadaniem.
Odnajdź kapitana Cargilla, w najodleglejszej rubieży królestwa.
W forcie Sedgewick.
Moja osobista pieczęć zapewni ci bezpieczeństwo
na bezdrożach dzikich i niegościnnych krain.
Zastanawiam się...
Jak się tam dostanę?
Myślisz, że nie wiem?
- Nie, sir. - Tak myślałeś.
- To ja tego nie wiem. - Milcz.
Znaj moją hojność. Widzisz tego wieśniaka? Zwą go Timmons.
Jedzie dziś do fortu Sedgwick. Zabierz się z nim.
Zna drogę. To wszystko.
Panie rycerzu...
Zeszczałem się w gacie.
I nikt nie może na to nic poradzić.
Za twoją podróż!
Za moją podróż!
Potrzebne mi to na jutro.
Założę teraz koronę.
Założę teraz koronę!
Słucham?
Ogłuchłeś? Mówię, że założę koronę! Teraz!
Przyniosę koronę.
Król umarł.
Niech żyje król.
Co to było?
Co to?
No co to?
To też opiszesz w dzienniku?
Gdyby nie mój towarzysz, czułbym się tu świetnie.
Chce dobrze, ale to chyba najgorszy cham, jakiego znam.
- Daleko jeszcze do fortu? - Daleko.
- Ile? - Będzie ze 40, 50 mil.
Co ci się tak spieszy do Sedgwick?
Tam będzie moja placówka. Mój dom.
Nietrudno cię zadowolić, mówię ci.
Popatrz tam.
Co tam masz?
A ktoś na wschodzie zastanawia się, czemu on nie pisze.
Głupi dureń.
Wstawaj, Timmons.
Timmons... Wstawaj.
Pobudka.
Jazda, rusz się.
Dźgnąłeś mnie w tyłek?
Niech cię licho!
Zostanie mi ślad.
Kapralu Guest!
Nie musicie ze mną rozmawiać, ale wyjdźcie.
To koniec.
Zbierz ludzi pod moją kwaterą.
Nienawidzicie mnie.
Ja nie czuję wobec was nienawiści.
Wy zostaliście ze mną.
Zostaliście, choć odebrali nam wszystkie konie.
Zostaliście, choć wszyscy inni zdezerterowali.
Zostaliście, choć armia nie uzupełniła naszych zapasów.
Wyglądałem wozu z fortu Hays, jak wy,
dzień za dniem.
Powiem tylko, że jestem z was dumny.
Zbierzcie swoje rzeczy, opuszczamy to miejsce.
Armia może sobie iść do diabła.
Idźcie po swoje rzeczy.
Fort Sedgwick.
- Czemu nie widać bizonów? - Nie można bydlaków wyczuć.
Całymi dniami nie widać ani jednego, potem tłoczą się jak dziwki w saloonie.
- A Indianie? - Pies ich gryzł.
Tych to lepiej oglądać martwych.
Sami złodzieje i żebraki.
Nie wygląda mi to na kwitnący interes.
Zjedź tam.
- Po co, tam nikogo nie ma. - Bo ci każę.
Zjedź tam.
Tam nic nie ma!
Tu nic nie ma, poruczniku.
Poruczniku!
Wszyscy zwiali albo zostali zabici.
No dobrze. Rozładujmy wóz.
Mam wszystko tu zostawić?!
- Ja też zostaję. - Ale tu nic nie ma!
Nie. W tej chwili nie. Nie wiemy, co tu zaszło.
W tej sytuacji najlepiej brać tyłek w troki i wracać.
- To moja placówka. - Placówka?!
To moja placówka.
Placówka? Jezu Nazareński... Oszalałeś, synku? Poruczniku!
A to sukinsyn...
- Jezu Chryste! - To moja placówka.
- Opuść broń! - A to jest prowiant dla placówki.
- Złaź z wozu i pomóż rozładowywać. - Tylko sobie rozmawiamy. Zabierz to.
Powiem im, gdzie jesteś.
Dobrze.
Powodzenia, poruczniku.
Dziękuję.
Fort Sedgewick znalazłem opustoszały. Czekam na powrót garnizonu lub posiłki.
Fort jest zdewastowany. Zadanie przewidziane na jutro - posprzątać.
Zapasów mam w bród, a okolica jest tak piękna, jak w moich snach.
Nie ma drugiego takiego miejsca na Ziemi.
Niedobry koń.
Niedobry.
Zwierzęta w stawie nie zostały otrute, ale zastrzelone.
Ale dlaczego? Dla rozrywki? Z czystej złości?
Pomyślałbym, że żołnierze głodowali, ale gnijące mięso przeczy temu.
Jaskinie to jeszcze większa zagadka. Co zmusiłoby ludzi do życia w jaskini?
Może się bali, może wybuchł tu bunt.
Nie umiem odczytać śladów. Może moi zmiennicy będą coś wiedzieli.
Ruszaj, Cisco, jeszcze jeden kurs.
Tylko biały mógł zapalić ogień, który wszyscy mogą zobaczyć.
Może jest ich więcej.
Może trzech lub czterech.
Zatem ci czterej nie wrócą już do domu.
Niczego nie dokonaliśmy na wyprawie.
Nie mamy strzelb, a biali na pewno je mają.
Trudno zgadnąć, ilu ich tam jest.
Dajmy spokój i jedźmy do domu.
Jedźcie. Ja wolę umrzeć,
niż wykłócać się o smugę dymu w moim własnym kraju.
Wszyscy przez niego zginiemy.
Ale mnie urządzili...
Nie zabijacie moich mułów.
Przestań...
Proszę, nie skrzywdźcie mułów...
Cieszą mnie efekty mojej pracy.
Jednak pomimo wysiłków nie mogę usunąć brzydoty tego miejsca.
To rana zadana zaniedbaniem. Zagoi się z wolna, jak siniak.
Minęło prawie 30 dni. Polubiłem rytm dnia w forcie.
Szczególnie rekonesanse z Cisco.
Co dzień jeździmy na prerię, a każde odkrycie na zawsze zapada mi w serce.
Zostawiono mnie samemu sobie, nikt się nie zjawia.
Zakładam, że wynikł jakiś problem, który armia szybko rozwiąże.
Może mój optymizm jest niemądry, ale patrząc na horyzont na wschodzie
zawsze odczuwam nadzieję, że gdzieś tam jadą już wozy.
Ani śladu oddziału kpt. Cargilla.
Choć zapasów mam w bród, będę racjonował żywność,
jakbym był jednym z wielu żołnierzy.
Pewien wilk żywo interesuje się wydarzeniami.
Nie jest natrętny. On i Cisco to moje jedyne towarzystwo.
Przychodzi od dwóch dni, po południu.
Na dwóch łapach ma mlecznobiałe skarpety.
Jak wpadnie jutro, nazwę go Dwie Skarpety.
Minął prawie miesiąc, a nikt nie przyjechał.
Im dłużej trwa ta sytuacja, tym bardziej tracę wiarę, że ktoś się zjawi.
Od 2 dni deszcz zmusza mnie do siedzenia w domu.
Zacząłem naprawiać odzież.
W życiu nie byłem tak samotny, ale mogę szczerze powiedzieć,
że nie jestem nieszczęśliwy.
Hej, ty!
Nawiązałem pierwszy kontakt z Indianami.
Jeden próbował ukraść mi konia.
Na mój widok przeraził się i uciekł.
Zakopałem zbyteczny ekwipunek, by nie wpadł w ręce wroga.
Zostawiłem sobie tylko najpotrzebniejsze rzeczy.
Przejażdżki zredukowałem do krótkich patroli w pobliżu fortu.
Podjąłem przygotowania do następnych odwiedzin.
Nie wiem, ilu ich jest, ale jeśli jest jeden - są i inni.
Skupiłem wysiłki na stworzeniu wrażenia siły i stabilności.
Jednak nadal jestem sam. Jeśli pomoc nie nadejdzie, wszystko stracone.
Kopiący Ptak jest od paru dni bardzo milczący.
To źle, że nasz szaman spaceruje tak samotnie.
- Co mówi jego żona? - Że jest bardzo milczący.
- Nie o to pytałem. - A o co pytałeś?
Co mówiłaś?
Jego żona mówi, że jest ostatnio milczący.
Tak mi powiedziała.
Przygotuj miękkie mięso, zęby mnie bolą.
Mogę wejść?
Pozwól mu ze mną posiedzieć.
Nasz kraj dobrze wygląda latem, choć nie wyjeżdżałem, by go oglądać.
Bizony się spóźniają.
A ja martwię się brzuszkami naszych dzieci.
Myślałem, żeby zorganizować taniec.
Taniec to zawsze dobry pomysł, potrzeba nam jakiego znaku.
Zabawna sprawa z tymi znakami.
Wiemy, że bywają dobre lub złe.
Ale czasem są dziwne i trudno je zrozumieć.
Mądry człowiek zastanawia się, a jeśli ich nie rozumie, rozmawia z kimś.
Na przykład z tobą lub ze mną. Tak robią rozsądni ludzie.
Ja widziałem znak.
Naprawdę?
Widziałem mężczyznę. Nagiego, białego człowieka.
To na pewno mężczyzna?
Widziałem jego płeć.
Rozmawiałeś z nim?
Nie.
Minęły dwa dni i nic. Na pewno powiedział o mnie innym.
Poczyniłem wszelkie możliwe przygotowania.
Linia obrony nie będzie duża, ale chcę zrobić wrażenie. Czekam.
PS: Mężczyzna, którego widziałem, wyglądał imponująco.
Może być bogiem albo wodzem białych o wyjątkowych zdolnościach.
Dlatego powinniśmy z nim rozmawiać.
Po co tyle gadać o białych?
Kimkolwiek jest, nie jest Siuksem, więc jest niczym.
Śmieszą mnie słowa, że zjedzie tu więcej białych.
Ukradliśmy im setki koni. Żadna to była zasługa.
Źle jeżdżą konno, źle strzelają, są brudni...
Ci żołnierze nie przetrwaliby tu jednej zimy.
I oni mieliby rosnąć w siłę? Według mnie niedługo powymierają.
Tamten głupek pewnie się zgubił.
Słowa Wiatru We Włosach są mocne i słyszałem je.
To prawda, że biali są żałośni i że trudno ich pojąć.
Ale nie dajcie się zwieść. Nawet nasi wrogowie przyznają, że biali nadchodzą.
Gdy widzę w tym kraju samotnego białego, który się nie boi,
nie myślę, że się zgubił, ale że to czarownik.
Że może przemawiać w imieniu innych białych, którzy tu nadciągają.
Że to człowiek, z którym można zawrzeć pokój.
Kopiący Ptak patrzy zawsze naprzód, i to dobrze.
Ale biały nie da nam tipi, ani nie nakarmi naszych dzieci.
Jest dla nas niczym.
Wezmę paru ludzi i naszpikujemy go strzałami.
Jeśli jest czarownikiem, nic mu nie będzie. Jeśli nie, zginie.
Nikt nie może rozkazywać innym.
Ale zabicie białego to delikatna sprawa.
Zabijesz jednego, zjadą się tu inni.
Łatwo się w tym pogubić.
Trudno zdecydować, co robić.
Powinniśmy to jeszcze rozważyć sprawę białych ludzi.
Tyle mam do powiedzenia.
- O co znów chodzi? - Uważamy, że to kiepski pomysł.
Jak ukradniemy konia białemu bogu, będą o nas śpiewać pieśni.
- Może. - Zabiorą nas do walki.
- Kto weźmie konia? - Ja.
Ale będziemy się nim dzielić. No i co, nie doskonały plan?
Ciągle to samo. Za każdym razem.
Będziemy bohaterami!
Będą o nas śpiewać pieśni!
Co się stało?
Nie wiem, ręka mi nie działa.
Nie trzeba było spadać. Teraz będziemy mieli kłopoty.
To był twój pomysł.
Żeby kraść konia, a nie żeby z niego spadać.
Co jest?
Wydra jest ranny.
Na co się gapisz? To ja jestem ranny.
A ja będę, jak ojciec się dowie. Złamie mi łuk na tyłku.
O Boże.
Jestem Wiatr We Włosach.
Widzisz, że się ciebie nie boję? Widzisz?
Wracają wojownicy z wyprawy przeciw Utom.
Wielu naszych poległo.
Zrozumiałem swój błąd. Dotąd jedynie czekałem.
Na co? Żeby Indianie mnie odnaleźli?
Żeby skradli mi konia? Żeby zobaczyć bizona?
Od początku byłem zbyt ostrożny. To zła taktyka. Mam jej dość.
Jutro rano pojadę do Indian. Nie wiem, czy to mądre.
Ale stałem się celem, a to sprawia złe wrażenie.
Dość mam czekania.
Na co się gapisz?
Jasna cholera...
Czekaj.
Poczekaj.
Czekaj.
Potrzebujesz pomocy, jesteś ranna. Pomogę ci...
Trzeba to opatrzyć.
Jesteś ranna.
Pozwól, pomogę ci.
Jesteś ranna.
Nie!
Jest ranna.
Nie chcemy cię tu.
Nie, ona jest ranna...
Odejdź od nas!
Nie chcemy cię tu, odejdź!
Stójcie.
Wojownik nie przybył walczyć.
Pozwolimy mu odejść w pokoju.
Zgadzam się z Kopiącym Ptakiem.
Pojedziemy porozmawiać z tym białym.
Dowiemy się, po co przyjechał.
Jeśli rada tak postanowi, tak się stanie.
Ale myślę, że to niesłuszne, by wódz miary Dziesięciu Niedźwiedzi
odwiedzał słabego, nic nie znaczącego białego,
który ma tylko mądrego konia i parę dziwnych ubrań.
Ja nie pojadę.
Ty pojedziesz.
I ty też.
To wszystko, co powiem.
Witajcie.
Witaj.
Cześć.
Wejdźcie. Proszę, usiądźmy.
Usiąść...
Poczekajcie chwilkę.
Jego rozum zniknął.
Tatanka... Bizon.
Bizon.
Ten agresywny jest twardy, obym nie musiał z nim walczyć.
Zdaje się, że jest uczciwy i szczery.
Bardzo polubiłem tego spokojnego, jest cierpliwy i ciekawski.
Dąży do porozumienia.
Wnioskuję, że ma posłuch wśród swoich ludzi.
Bizon.
Przy drugiej wizycie zrobiłem lepsze wrażenie.
Wyciągnąłem młynek do kawy, nigdy go nie widzieli.
Kawa niedobra?
Może za mocna.
Spróbuj.
Cukier.
Chcesz trochę?
Chcesz spróbować?
Trochę dużo...
Dobrze jest mieć towarzystwo. Choć sporo przemilczamy.
Czuję, że chcą czegoś ode mnie, zwłaszcza ten spokojny.
Oddałem im kawę i większość cukru. I tak by mi go zużyli.
Nie przesadzę mówiąc, że położono fundament pod dobre stosunki.
Wzniesiona Pięść.
Będziemy rozmawiać.
Rany dobrze się goją?
Tak.
Jesteś szczęśliwa z moją rodziną?
Dobrze mi tu. Ale tęsknię za mężem.
Może znów wyjdziesz za mąż, gdy nadejdzie twój czas.
Może.
Docierają do nas wieści, że zbliżają się biali.
Zajmują ziemię wszystkich plemion.
Niedługo będą i tutaj.
Ten biały, który mieszka w forcie...
Odwiedziłem go, myślę, że ma dobre serce.
Boję się człowieka z fortu.
Boję się, że powie o mnie innym.
Że będą chcieli mnie zabrać. Słyszałam, że porywają ludzi.
Broniłby cię każdy nasz wojownik.
Nie rozumiem języka białych. On nie zna języka Siuksów.
Długo nie mówiłam w ich języku.
Musisz spróbować.
- Nie wiem jak. - Wiesz.
- Nie potrafię. - Potrafisz.
Nie, on we mnie umarł.
Nie proszę dla siebie, ale dla całego plemienia.
On wie o białych to, czego my nie wiemy.
Musisz sobie przypomnieć.
- Musisz. - Nie mogę.
Przemówi w języku białych?
Nie chce. Sprawia trudności.
Ale to ona płacze. Może to ty jesteś trudny.
Ja?
Christine!
Zabierz dzieci do domu.
Już, szybko.
Christine, gdzie jesteś?
- Tu, na górze. - Natychmiast schodź!
- Dlaczego? - Rób, co każę!
Zostań tam, gdzie jesteś. Schowaj się, słyszysz!
- Kto to, Willie? - Wyglądają na Paunisów.
Nasi ojcowie z nimi rozmawiają.
- Czego chcą? - Nie wiem.
Uciekaj, Christine! Biegnij!
Christine!
Mamusiu!
Chodź, Dwie Skarpety, to boczek.
Dwie Skarpety stał się moim przyjacielem, jak Cisco. Z ręki nie je,
ale jego czujne oczy i uszy ostrzegają mnie, gdy coś się dzieje.
Nie, nie widziałem bizonów, przykro mi.
Jesteście głodni?
Głodni?
Mam jedzenie, mnóstwo jedzenia.
Nic z tego, co mówiono mi o Indianach, nie jest prawdą.
Nie są żebrakami ani złodziejami. Nie są straszydłami.
Wręcz przeciwnie, są uprzejmi i mają przyjemne poczucie humoru.
Porozumienie następuje powoli, ja i Spokojny jesteśmy sfrustrowani.
Postępy zawdzięczamy bardziej porażkom niż sukcesom.
Chciałem spytać o kobietę znalezioną na prerii, czy żyje,
ale przy naszych ograniczeniach to zbyt skomplikowane.
Ale jedno jest jasne: Brak bizonów bardzo ich trapi.
Wczorajsza wizyta była najlepsza.
Zaprosili mnie do wioski. Nie mogę się już doczekać.
Czekaliśmy na ciebie.
Powiedz, że cieszy nas jego wizyta.
Witaj.
Ty... tutaj...
Dobrze.
Dziękuję, czuję się dobrze.
Spytaj, po co jest w forcie.
- Fort żołnierzy... - Poczekaj.
Jak wam na imię?
- Imię? - Jak on się nazywa?
Racja, najpierw poznajmy swe imiona.
On...
- Kopać. - Kopać.
- Kopać i coś. - Kopać coś?
- Kopiący? - Kopiący.
Kopiący...
Ptak.
- Kopiący Ptak. - Kopiący Ptak...
Kim on jest?
Wodzem?
Szamanem.
- A jak ci na imię? - Nie wiem...
Wstać?
Stać? Podnosić. Unosić.
- Nazywasz się Wzniesiona? - Wzniesiona...
- Tak.
Pięść?
Wzniesiona Pięść?
Wzniesiona Pięść, ja jestem John Dunbar.
John... John Dunbar.
Dun Ber.
Nie, nie Dun Ber.
Dunbar.
Nastąpił ekscytujący przełom.
Kobieta, którą znalazłem na prerii, zna angielski.
Poczyniliśmy wielkie postępy.
To biała kobieta.
Nie wiem, jak trafiła między Indian, ale widzę, że nie jest tu więźniem.
Nie czuję strachu, ale nie wszyscy w wiosce mnie akceptują.
Ta wizyta to na pewno pomysł Kopiącego Ptaka.
Jest pełen entuzjazmu i jak dwoje dzieci chcielibyśmy dowiedzieć
się czegoś o sobie.
Czuję, że nie jestem całkiem szczery.
Ociągam się z odpowiedziami na ich pytania.
Poczucie obowiązku czasem każe mi zamilknąć.
Miło było wrócić do fortu Sedgewick.
Cieszą mnie wizyty u sąsiadów.
Ale to mimo wszystko mój dom.
Wyglądam zmienników i ufam, że te negocjacje będą owocne.
Bizony! Bizony!
Widziałem bizony!
Tatanka...
Jeźdźcy ruszyli w ślad za nimi.
Nim zebrałem swoje rzeczy, całe plemię było już w drodze.
Ich sprawność i szybkość zdumiałyby każdego wojskowego dowódcę.
Wjedną noc z podejrzanego stałem się poważanym wojownikiem.
Witają mnie szerokie uśmiechy i wdzięczne spojrzenia.
Błyskawicznie zyskałem popularność.
Po Rucz Nik.
Tropiciele odnaleźli trop tam, gdzie im wskazałem. Nie było to trudne.
Szeroki pas zrytej ziemi ciągnął się po horyzont.
Musiał być dziełem niewyobrażalnej wręcz liczby zwierząt.
Po Rucz Nik...
Kto uczyniłby coś takiego? Masakra była dowodem,
że zrobili to ludzie pozbawieni zasad, serca i szacunku dla zwyczajów Siuksów.
Ślady wozów nie pozostawiały wątpliwości.
Moje serce zmartwiało, gdy zrozumiałem, że to biali myśliwi.
Radosne dotąd głosy ucichły nad gnijącymi ciałami bizonów,
zabitych jedynie dla swych języków i skór.
Po Rucz Nik.
Nagle zrozumiałem, co się stało. Serce ciążyło mi, gdy próbowałem się
przekonać, że zabici biali byli źli i zasłużyli na śmierć
Bez skutku. Próbowałem myśleć, że Wiatr w Jego Włosach
i Kopiący Ptak nie radują się z zabicia tych ludzi.
Ale tak było.
Patrząc na znajome twarze pojąłem, że przepaść między nami
była większa niż to sobie wyobrażałem.
Gdy oni świętowali nadchodzące łowy, ja nie wiedziałem, co z sobą począć.
Nie wiem, czy to rozumieli, ale nie mogłem spać wśród nich.
Nie było oskarżycielskich spojrzeń.
Tylko troska ludzi niepewnych swej przyszłości.
Nic ci nie jest?
Nie mogę.
Nie, jestem pełen.
I nie będę więcej opowiadał.
Chcesz przymierzyć?
Chcesz?
Proszę.
Nie, to zbyt wiele...
Dobry interes.
To dobry interes.
Nie, jestem najedzony i zmęczony!
Tatanka... Duży tatanka.
To mój kapelusz.
Masz mój kapelusz.
Jest mój.
To moje, znalazłem na prerii.
Mój kapelusz.
To należy do Po Rucz Nika.
Nie chciał go, zostawił na prerii.
Widzisz, że teraz już chce.
Wiesz przecież, że to żołnierski kapelusz.
Wiemy, kto go nosi.
Chcesz go zatrzymać, to weź. Ale daj coś w zamian.
Dobry interes.
Tutaj jesteś! Chodź, Cisco.
Każdy dzień kończy się cudem.
Kimkolwiek jest Bóg, dziękuję Mu za ten dzień.
Nie warto popasać tu dłużej.
Nie zdołamy unieść więcej mięsa.
Polowaliśmy 3 dni, straciliśmy 6 koni i mamy trzech rannych.
Nigdy nie znałem ludzi tak skorych do śmiechu, oddanych rodzinie,
tak przywiązanych do siebie.
Na myśl przychodzi tylko jedno słowo 'harmonia'.
Wiele razy czułem się samotny.
Ale dopiero dziś poczułem się straszliwie samotny.
Pojechałem dziś na długi patrol. Nie mam co zanotować.
Upływ czasu byłby bez znaczenia, ale nudzę się,
więc samotne godziny wloką się okropnie.
Trudno mi wzbudzić w sobie entuzjazm do codziennych obowiązków.
Fort wykazuje poważne oznaki zaniedbania.
Brakuje mi towarzystwa moich przyjaciół.
Wspominam ich twarze, ale to za mało.
Jutro złożę im wizytę.
Może to zbyt śmiałe, ale cóż to szkodzi, jesteśmy przecież sąsiadami.
Nocne dźwięki są mi już tak znajome, że niosą pociechę.
Dobrze mi się żyje na prerii i najczęściej jestem zadowolony.
Moja fascynacja Indianami wykracza poza zwykłą ciekawość.
Mają w sobie jakąś mądrość, która pociąga mnie znacznie silniej,
wobec armii.
Zmykaj do domu!
Niech cię licho.
Uciekaj!
Do domu, Dwie Skarpety.
Niedobry wilk. Nieposłuszny.
Miałeś rację, biały ma wyjątkowe zdolności.
Powinien dostać prawdziwe imię.
Nastała jesień. Spędzam z nimi coraz więcej czasu.
Dali mi namiot na własność, wygodnie mi tu.
Rozmawiamy co dzień, ale Kopiący Ptak jest mną zawiedziony.
Chce wiedzieć, ilu białych jeszcze się zjawi.
Mówię mu, że zapewne tylko przejadą przez jego kraj.
Ale to jedynie pół prawdy.
Kiedyś będzie ich tu mrowie. Ale tego nie mogę mu powiedzieć.
Wzniesiona Pięść na pewno wie, że coś ukrywam.
Ale nic nie mówi.
Wojownicy ruszają przeciw Paunisom. Ja też się zgłosiłem.
Czuję, że to był błąd. Ale nie potrafię się wycofać.
To moi przyjaciele, a Paunisi mocno dali im się we znaki.
Chyba nie posunąłem się za daleko?
Proszę, wejdź.
Siadaj.
Kopiący Ptak chce wiedzieć, czemu chcesz walczyć z Paunisami.
- Tobie nic nie zrobili. - Są wrogami Siuksów.
Tylko Siuksowie mogą iść.
Byłem dłużej wojownikiem niż wielu młodych, którzy idą walczyć.
Mówi, że sposób wojowania Siuksów różni się od sposobów białych.
Nie jesteś gotów.
Wiem, ale powiedz, że w obozie się tego nie nauczę.
Prosi cię też,
byś opiekował się jego rodziną, gdy go nie będzie.
Taka prośba to wielki zaszczyt.
Będę szczęśliwy mogąc się nimi zaopiekować.
Ptak dziękuje, że Tańczący z Wilkami przyjechał.
Kim jest Tańczący z Wilkami?
To imię, którym cię teraz nazywają.
Tańczący z Wilkami.
Prawda... Tamtego dnia...
Tańczący z Wilkami.
Jak to jest w waszym języku?
Porozmawiaj jeszcze w języku białych, jeśli chcesz.
Lubię tak rozmawiać.
Tu jestem.
Będziemy spacerować.
Obciąłem je dzisiaj. Ogoliłem się.
Mów dalej.
- Trawa rośnie na prerii. - Trawa rośnie na prerii...
Źle. Powiedziałeś "Ogień mieszka na prerii."
Nie śmiej się.
Spróbuj to: Ten mężczyzna jest wojownikiem.
- Ten mężczyzna jest wojownikiem. - Złapałem.
Ten mężczyzna... jest...
kością!
Huhu, prawda?
Nie.
Nie?
A ty powiedz...
jak się mówi: Piękna?
- Co robicie? - Chowamy się w cieniu przed słońcem.
Jestem głodny.
Jak ci idzie z Tańczącym z Wilkami?
Co masz na myśli?
Jak mu idzie nauka?
Szybko się uczy.
A myślałaś, że o co pytam?
Idziesz dziś po wodę?
To zawieziemy cię z Cisco.
Skąd wzięło się twoje imię?
Byłam bardzo mała...
gdy zamieszkałam ze Siuksami.
Kazali mi pracować.
Co dzień ciężko pracowałam.
Była tam jedna kobieta, która mnie nie lubiła.
Nazywała mnie brzydkimi słowami, a czasami...
...biła mnie.
Kiedyś znowu rzuciła mi brzydkie słowo prosto w twarz.
Uderzyłam ją.
Byłam nieduża, ale ona upadła ciężko na ziemię i nie ruszała się.
Stanęłam nad nią z uniesioną pięścią i spytałam,
czy jeszcze któraś chciałaby mnie wyzywać.
Od tego dnia nikt mi nie dokuczał.
Nic dziwnego.
Pokaż.
Gdzie ją uderzyłaś.
Czemu nie masz męża?
- Przepraszam. - Muszę już iść.
Przepraszam...
Mogę ci pomóc?
Dziś nie rozmawiacie?
Nie, dzisiaj nie.
Mylisz jeszcze niektóre słowa, ale szybko się uczysz.
Co ci dziś opowiedzieć?
Opowiedz mi o Wzniesionej Pięści. Czemu nie ma mężczyzny?
Jest w żałobie.
Nie rozumiem tego słowa.
Opłakuje kogoś.
Kogo opłakuje?
Niegrzecznie jest mówić o zmarłych. Ale jesteś biały, więc ci powiem.
Opłakuje męża. Został niedawno zabity.
Dlatego znalazłeś ją wtedy na prerii.
Długo będzie go opłakiwać?
Kopiący Ptak zdecyduje, kiedy ma skończyć.
To on ją znalazł, gdy była dzieckiem.
Ludzie gadają o tobie.
Co mówią?
Są dumni, że odprawiasz takie czary z Tańczącym z Wilkami.
Uraziłam go, powinnam iść go przeprosić.
Nie możesz, bo go nie ma.
Wyjechał rankiem.
"Kocham Wzniesioną Pięść. Tańczący z Wilkami."
Pewnie się zastanawiałeś, czemu nie piszę.
Cześć, Dwie Skarpety.
Możesz spróbować...
To łatwe. Nic trudnego, Dwie Skarpety.
Jestem w żałobie.
Nikt nie może wiedzieć.
Musimy być ostrożni.
- Co? - Coś się dzieje.
Paunisi nadchodzą. 40 - 50 wojowników.
Myśliwi zauważyli ich na północy. Niedługo tu będą.
Kamienna Łydko, czekaj. Pójdę z wami.
Paunisi nie przychodzą po konie, ale po krew.
Idź po broń i przyjdź do mojego tipi.
- Przyniosę. - Ja przyniosę.
Czekajcie.
Ja mam broń. Dużo strzelb.
- W forcie? - Tak.
To za daleko, mamy mało ludzi.
Wojownik ze strzelbą wart jest dwóch.
Weź jednego człowieka i szybko wracaj.
Wezmę Uśmiechniętą Twarz.
Strzelaj!
W myślach miałem zamęt. Nigdy nie uczestniczyłem w takiej walce.
Nie kryły się za nią polityczne cele.
Nie walczono o ziemie, bogactwa, czy wolność.
Walczyliśmy o zapasy żywności na zimę.
O życie naszych kobiet i dzieci, ukrytych niedaleko stąd.
Śmierć Kamiennej Łydki to wielka strata, ale zwycięstwo było miażdżące.
Ujrzałem to w innym świetle. Czułem dumę, jakiej dotąd nie znałem.
Nie wiedziałem dotąd, kim był John Dunbar. Może to imię nic nie znaczy?
Ale gdy słyszałem moje indiańskie imię, po raz pierwszy wiedziałem, kim jestem.
Jak byliśmy młodzi,
ciągle opowiadał, jaki jest dzielny i jakim będzie świetnym wodzem.
Myślał, że jestem pod wrażeniem.
Podczas spaceru na prerii zaskoczyło nas małe stadko bizonów.
A dzielny wódz pierwsza rzecz zwiał na drzewo.
Zapomniałby o mnie, gdyby nie to, że musiałam mu się pomóc wdrapywać.
Siedzieliśmy tam cały dzień,
a ta stara krowa krążyła pod nami rycząc głośno i waląc łbem w pień.
Dokąd idziesz? Wieczorem gramy.
U Siodła zawsze jest dobra zabawa.
Jestem zmęczony. A Siodło już ograł mnie ze strzelby.
Dobranoc.
Ile potrwa żałoba Wzniesionej Pięści?
Nie wiem.
Mam nadzieję, że niedługo.
Coś się stało? Co?
Znów odnalazła miłość.
Do kogo?
- A jak myślisz? - Powiedz.
Do Tańczącego z Wilkami.
Jesteś pewna?
Popatrz na nich razem, to zrozumiesz.
Co mówią ludzie?
Podoba im się taka para.
Nikogo to nie złości?
To rozsądne. Oboje są biali.
To chyba ja muszę zakończyć jej żałobę.
Jest teraz twoją córką.
Wiem.
Nie denerwuj się, nie możesz dostrzegać wszystkiego.
Przestań się droczyć.
Wzniesiona Pięść.
Twoja żałoba skończona.
Siadaj, siadaj.
Ludzie gadają, że się żenisz.
Z kim?
- Ze Wzniesioną Pięścią. - To o nią chodzi, tak?
- Jest w żałobie. - Od dziś nie.
Kopiący Ptak ją zwolnił.
Naprawdę?
Co ty tu robisz?
Kopiący Ptak kazał mi czekać.
To długo sobie poczekasz.
Uśmiechnięta Twarz widział, jak jechał na prerię. Podobno mówił sam do siebie.
Szamanowi ciężko znieść, że nie wie wszystkiego pierwszy.
Co mam robić?
Jesteś dość biedny, a dziewczyna Siuksów nie bierze się darmo.
Nie wiem, czy stać cię na żonę.
- Mam konia. - Nie, to za dużo.
Uważasz, że mój Cisco to za duży prezent?
Za dziewczynę...
Poczekaj tu, może coś na to poradzimy. Czekaj.
Nic nie robię, tylko czekam!
Cała wioska uparła się zebrać dla mnie wiano.
Hojność tych ludzi mnie zdumiewa.
Im cenniejszy podarunek, tym chętniej go oddają.
Nawet biedne rodziny chcą dać zwierzęta w darze, na który ich nie stać.
Ciężko jest im odmawiać.
Czarny Szal to zagadka.
Nie mogę odgadnąć jej myśli. Nie daje mi rad.
Ani słów zachęty.
Być może jestem ofiarą dowcipu, w którym udział bierze cała wieś.
Ale już postanowiłem.
Wiatr We Włosach mówi, że jeśli do rana prezenty znikną,
moje oświadczyny zostaną przyjęte.
Spędziłem bezsenną noc zastanawiając się, jaki mogłem popełnić błąd.
Nie miałem pojęcia, jaką decyzję podejmie Kopiący Ptak.
Odwróć się.
Dobrze wyglądasz.
Wiesz, ten, którego opłakiwała, był moim najlepszym przyjacielem.
Nie wiedziałem.
Był dobrym człowiekiem. Trudno było mi cię polubić.
Nie jestem myślicielem jak Kopiący Ptak, najpierw czuję gniew.
Na moje pytania nie było odpowiedzi.
Teraz myślę, że on odszedł, bo ty nadchodziłeś.
Tak to rozumiem.
To dla mnie szczęśliwy dzień.
Dla mnie także.
Jeśli chcesz tego mężczyznę, podaj mu ręce.
Nie byłem nigdy żonaty, nie wiem, co czuli inni oblubieńcy,
ale gdy Kopiący Ptak opisywał obowiązki męża,
moje myśli skupiły się tylko na niej.
Na drobnych szczegółach jej stroju, jej sylwetce,
Na blasku jej oczu.
Na jej drobnych stopach.
Wiedziałem, że nasza miłość się spełni.
Słyszałeś wszystko, co ci mówiłem?
Tak.
Dobrze. Zabierz ją do siebie. Jest twoją żoną.
To dobrze.
Dziękuję.
Do widzenia.
Tipi Tańczącego z Wilkami jest ciągle zamknięte.
Pewnie trudzą się starając o dziecko.
Wcale się nie trudzą.
Jak zakryjemy im otwór odprowadzający dym, na pewno wyjdą.
Tańczący z Wilkami, jesteś tam?
Dziś jadę w odległe miejsce, chcę, byś mi towarzyszył.
- Miło jest na dworze. - Właśnie.
Staramy się o dziecko.
Nie poczekacie?
Nie.
Pomyślałem, że ze wszystkich ścieżek życia,
jedna tylko naprawdę się liczy.
Ścieżka prawdziwego człowieka.
Ty kroczysz tą ścieżką, i sprawia mi to radość.
Mówią na ciebie Pracowita Pszczółka.
Powiadają, że tu narodziły się wszystkie zwierzęta.
Że stąd rozeszły się po prerii, by karmić wszystkich ludzi.
Nawet nasi wrogowie przyznają, że to święte miejsce.
Tak tu cicho...
Musimy zaczaić się na tych ludzi!
Nie, odeszli już tydzień temu, może dawniej.
Napoimy konie i wrócimy.
Wciąż pytasz o białych ludzi.
Chcesz wiedzieć, ilu ich nadejdzie.
Wielu ich będzie, przyjacielu. Więcej niż można zliczyć.
Czyli ilu?
Ile jest gwiazd.
Obawiam się o los Siuksów.
Trzeba powiedzieć Dziesięciu Niedźwiedziom.
Ten, kto go nosił, przybył w czasach mego pra pradziada.
W końcu ich wypędziliśmy.
Potem przyszli Meksykanie. Teraz już ich nie ma.
Za moich czasów przyszli Teksańczycy. Byli tacy sami.
Brali bez pytania.
Nie wiem, czy gotowi jesteśmy na ich przybycie.
Ale myślę, że masz rację. Nadal będą przychodzić.
Gdy o tym myślę, spoglądam na ten hełm.
Nasz kraj jest wszystkim, co mamy i będziemy o niego walczyć.
Jutro zwiniemy obóz i ruszymy do zimowych siedzib.
Zabrałeś wszystko z fortu?
Nic już tam nie ma mojego.
To dobrze.
Dziennik...
Czekaj!
Jest jak trop, którym podążą!
Opisałem całe wasze życie, muszę go zabrać!
Dość. Nie możemy czekać na ciebie.
Dogonię was.
Czerwoni!
Leż spokojnie.
O Boże...
Spokojnie.
Coś się stało, Tańczący z Wilkami nie wraca.
Pewnie ma kłopoty.
Weź dwóch dzielnych ludzi i poślij z powrotem do fortu.
Spivey.
- Spivey! - Tak, sierżancie?
Powiedz majorowi, że się ocknął.
Rusz leniwe dupsko.
Ale zarobiłeś śliwę pod okiem.
- Mówi po angielsku? - Nie wiem, sir.
Mówisz po angielsku?
Znasz angielski?
Gadaj!
Mówię po angielsku.
Kim jesteś?
Porucznik John J. Dunbar, to moja placówka.
Skąd ten strój?
Przyjechałem z fortu Hays w kwietniu, ale nikogo nie zastałem.
Masz na to dowód?
W mojej kwaterze jest dziennik.
W nim rozkaz na piśmie. Wszystko wam powie.
Spivey, ty i Edwards byliście tu pierwsi, znaleźliście jakiś dziennik?
- Nic nie znaleźliśmy. - Gdzie Edwards?
Na zewnątrz.
Ale on też nic nie znalazł.
Zrobiłeś z siebie Indiańca, co?
Jak mówiłeś, brzmi twoje nazwisko?
Dunbar.
- D-U-N-B-A-R. John. - Jesteś oficerem?
- Czytaliście moje rozkazy? - Nie.
Są w moim dzienniku.
Nie ma żadnego dziennika ani żadnych rozkazów.
Czemu nie jesteś w mundurze?
Muszę się załatwić.
Sierżancie, eskortować go.
Idziemy.
- Podobno to żołnierz. - Oficer.
Zasalutować czy zastrzelić?
Patrz przed siebie.
Przed siebie, mówię!
Czemu nie nosisz munduru?
- Co tu robi wojsko? - To porucznik zadaje pytania.
Mamy zadanie chwytać...
wrogów, odzyskiwać skradzione mienie, odbijać białych porwanych przez Indian.
- Tu nie ma wrogów. - Sami to osądzimy.
Zaprowadź nas do obozu jako tłumacz, to łagodniej osądzimy twój postępek.
Jaki postępek?
Współpraca z armią amerykańską może zetrze z ciebie piętno zdrajcy.
Nie macie tu nic do roboty.
Jesteś gotów współpracować?
Mów!
Jestem Tańczący z Wilkami.
Co to ma być?
Nie będę z wami rozmawiał. Nie jesteście tego warci.
Każ straży zabrać go nad rzekę.
Niech umyje twarz.
Ty nie, Spivey.
Poruczniku!
Major chce pana widzieć.
"Kocham Wzniesioną Pięść. Tańczący z Wilkami."
Ej, Spivey.
Spivey! Masz papier?
- A co ci do tego? - Daj trochę, draniu.
A umiesz czytać?
Nie, i co z tego. Ty też nie. Dawaj ten papier.
- Daj mi trochę! - Dobra, chwileczkę!
Wcinaj, Indiańcu. No, żryj.
Zatłukę sukinsyna!
Jak sobie chcesz. Jeszcze zgłodniejesz.
Ale to wszystko jedno. Odeślą cię do fortu Hays,
a jak tam dotrzesz, to cię powieszą.
Odpuść go sobie. I zjeżdżaj.
- Spivey, co to jest? - Jakby nas śledził...
Zastrzelę kundla.
Pudło.
- Nie strzelaj, teraz ja. - Ja go pierwszy zobaczyłem.
Durne bydlę nawet nie drgnie.
- Poczekaj, teraz ja. - Załatw go!
Wal, stoi tam przecież.
- Nie dostał, co? - Strzelaj!
Mógł cię zabić.
Jest! Trafiłem go!
Trup na miejscu. Chodźcie.
Sukinsyn! Wstawaj!
Zabiję cię!
Wstawaj! Wstawaj!
Podnieś się!
Przestań go tłuc, bo cię skuję!
A wy wracać tu!
Niech to szlag.
Ruszamy.
Nikogo nie widać.
Indianie!
Ostatnio Tańczący z Wilkami jest małomówny.
Co zasmuca twoje serce?
Zabijając żołnierzy nad rzeką
postąpiliśmy słusznie.
Nie żałuję ich, cieszę się, że zginęli.
Ale teraz armia znienawidzi mnie ze wszystkich sił.
Mają mnie za zdrajcę.
Będą mnie tropić.
A kiedy znajdą mnie, znajdą i was.
Myślę, że rozsądnie będzie przenieść gdzieś obóz.
Ja odejdę...
Muszę porozmawiać z tymi, którzy mnie wysłuchają.
Cisza, ranicie moje uszy.
Zostawcie nas samych.
Jesteś jedynym białym, jakiego znam.
Dużo myślałem o tobie. Więcej niż sądzisz.
Ale uważam, że nie masz racji.
Człowiek, którego szuka wojsko już nie istnieje.
Teraz jest tylko Siuks o imieniu Tańczący z Wilkami.
A teraz zapalmy.
Dziesięć Niedźwiedzi nie działał pochopnie.
Wszystko co robił, miało swój cel. Chciał, żebym został.
Ale byłem pewien, że byłbym tylko pretekstem dla wojska, by tu wtargnąć.
Naciskałem, by przeniósł obóz,
ale on tylko uśmiechał się i mówił o drobnych przyjemnościach.
Przypomniał mi, że w jego wieku najmilsze jest ciepłe ognisko.
Był wyjątkowym człowiekiem.
Nie masz nic do powiedzenia?
Co mam ci powiedzieć?
Co ci chodzi po głowie.
Podjąłeś już decyzję.
Moje miejsce jest przy tobie. Pójdę tam, gdzie ty.
- Nie boisz się? - Nie.
Powiedziałem wodzowi, że ruszymy, gdy ustanie śnieżyca.
Mówiłeś wszystkim?
Nie wszystkim.
Nie martw się...
Ty skończyć fajkę?
Dobra fajka.
Jak ciągnie?
Jeszcze jej nie paliłem.
Dużo razem przeszliśmy...
Nigdy cię nie zapomnę.
Tańczący z Wilkami!
Jestem Wiatr We Włosach!
Widzisz, że jestem twoim przyjacielem?
Widzisz, że zawsze będziesz moim przyjacielem?
Tańczący z Wilkami!
Sierżancie, tutaj!
13 lat później, gdy zniszczono ich domy i wybito bizony,
ostatni wolny szczep Siuksów poddał się białym
w forcie Robinson w Nebrasce.
Kultura koni i Wielkich Równin zgasła,
a amerykańskie pogranicze odchodziło już do historii.